Δικαιοσύνη για το Χαϊντάλα - Συλλογή υπογραφών

             

Είμαι η Τακμπάρ Χαντί και στις 15 Μαΐου ξεκίνησα ΑΝΟΙΧΤΗ απεργία πείνας μπροστά στο Μαροκινό Προξενείο της Λας Πάλμας στα Κανάρια Νησιά για τη δολοφονία του γιου μου Μοχάμεντ Λαμίν Χαϊντάλα από Μαροκινούς εποίκους με τη συνδρομή των κατοχικών αρχών και τη σκόπιμη ιατρική αμέλεια.

Μετά τη δολοφονία του γιου μου, πήγα στη Λαγιούν για να μάθω τα γεγονότα από πρώτο χέρι. Όταν έμαθα πόσο άδικες ήταν οι συνθήκες της δολοφονίας και του θανάτου του, αποφάσισα να ερευνήσω και να διαλευκάνω τα γεγονότα: απευθύνθηκα στον Υπουργό Δικαιοσύνης και στο Γενικό Εισαγγελέα του Βασιλιά στη Λαγιούν χωρίς να λάβω καμία απάντηση και στη συνέχεια ξαναέγραψα στον ίδιο Εισαγγελέα ζητώντας πληροφορίες για την τύχη των καταγγελιών και των αξιώσεών μου.

Ως απάντηση, ενισχύθηκαν η αστυνομική παρακολούθηση και οι επιθέσεις στο σπίτι της οικογένειάς μου και στους γύρω δρόμους, που οδήγησαν σε βασανιστήρια μέσα στο σπίτι και καταστροφή περιουσιακών στοιχείων.

Η Οόνα Τσάπλιν στους προσφυγικούς καταυλισμούς των Σαχραουί

Οόνα Τσάπλιν (Game of Thrones)
FiSahara (το πιο δυσπρόσιτο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στον κόσμο)

Και στα ελληνικά!!!

Ανοιχτή επιστολή σχετικά με το χάρτη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Γειτονίας

Η τελευταία μου επιθυμία

Με λένε Σελέμχε Μπιλκέρ

και η τελευταία μου επιθυμία

είναι να καβαλικέψω άλλη μια φορά τις καμήλες μου

σε μια Ελεύθερη Σαχάρα

Με λένε Σελέμχε Μπιλκέρ. Ως νομάς, έμαθα σε πολύ νεαρή ηλικία να καβαλικεύω και να φροντίζω καμήλες. Οι καμήλες ήταν πολύ σημαντικό μέρος της ύπαρξής μας. Τις χρησιμοποιούσαμε για μετακινήσεις, για να μεταφέρουν τις προμήθειές μας και για να ταξιδεύουμε από το ένα μέρος στο άλλο. Τις χρησιμοποιούσαμε ακόμα και στη μάχη. Απαιτεί δεξιότητα το να καβαλικεύεις καμήλες, να τις εκπαιδεύεις, να τις εξημερώνεις και να τις κάνεις χρήσιμες και υπάκουες. Για μένα, αυτό ήταν κάτι παραπάνω από ανάγκη, ήταν κάτι που απολάμβανα πραγματικά.

Μετά τη Μαροκινή εισβολή, διέφυγα με την οικογένειά μου στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Στους προσφυγικούς καταυλισμούς, για τους περισσότερους ανθρώπους, το καβαλίκεμα της καμήλας έγινε περιστασιακή άσκηση από μέρος της νομαδικής παράδοσής μας που ήταν. Έχουμε την ευκαιρία να τις καβαλικεύουμε μόνο σε εθνικές επετείους ή πολιτιστικές εκδηλώσεις. Εγώ έκανα αγώνες με καμήλες! Τώρα σπάνια τις καβαλικεύω. Θυμάμαι να τρέχω καβάλα στην καμήλα μου ανάμεσα στα δέντρα στα λιβάδια της πατρίδας μου. Ένιωθα ελεύθερη.