Συμπληρώνοντας την εικόνα

Στην κατεχόμενη από το Μαρόκο Δυτική Σαχάρα, οι ξένοι ανταποκριτές απελαύνονται, οι συγκεντρώσεις απαγορεύονται, οι διαδηλωτές φιμώνονται, οι δημοσιογράφοι συλλαμβάνονται, οι φυλακισμένοι βασανίζονται, οι βασανισμένοι δολοφονούνται και οι δολοφονημένοι εξαφανίζονται.

Κι όμως, οι Σαχράουι πολίτες εξακολουθούν να βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους - από την εργασία μέχρι την αυτοδιάθεση - και μπορούν πια με τα κινητά και το ίντερνετ να διαδίδουν την είδηση, αν και χωρίς σύστημα.

Το Witness, σε συνεργασία με το FiSahara, προσπαθούν να συλλέξουν πληροφορίες από κάθε πηγή (facebook, twitter, blogs, whatsapp κτλ), να εξακριβώσουν τον τόπο και το χρόνο των συμβάντων και να δημιουργήσουν μια πλήρη, ενημερωμένη, επιστημονική βάση δεδομένων. 

Η σελίδα περιέχει ήδη αρκετό υλικό για ακαδημαϊκές εργασίες, αλλά μια βόλτα στο χάρτη, ενδεικτική της καθημερινότητας των Σαχράουι, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κάθε ενεργό πολίτη, ακαδημαϊκό ή ακτιβιστή, βολεμένο ή ανήσυχο, ειρηνιστή ή μαχητή.

http://watching-western-sahara.silk.co/

Αναδημοσίευση από http://koalakia.blogspot.gr/2016/07/4_15.html

"Δυτική Σαχάρα: Μια λησμονημένη σύγκρουση" (4ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής)

Από τον Γιάννη Πλάκα

Για μια ακόμη χρονιά ο βασιλιάς του Μαρόκου Μοχάμεντ VI απευθύνθηκε στους πολίτες των νότιων επαρχιών της χώρας του με αφορμή την επέτειο της πράσινης πορείας. Στο λόγο του μονάρχη, που φέτος εκφωνήθηκε από την ίδια την περιοχή της Δυτικής Σαχάρας στα πλαίσια επίσημης επίσκεψης του, ανακοινώθηκε η εφαρμογή ενός οικονομικού και πολιτικού σχεδίου που περιλάμβανε έργα υποδομής, σχέδια οικονομικής αναβάθμισης και μεγαλύτερη συμμετοχή του τοπικού πληθυσμού στην διοίκηση της περιοχής. Ξεκαθάρισε πάντως πως το Μαρόκο δεν ήταν διατεθειμένο να κάνει καμία υποχώρηση στο ζήτημα του status quo της περιοχής.[1] Την ίδια στιγμή, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα ανατολικότερα, στην αλγερινή πόλη Τιντούφ, το Μέτωπο Πολισάριο καταδίκαζε την επίσκεψη του μαροκινού μονάρχη ως επικίνδυνη κλιμάκωση του ζητήματος, κατηγορώντας το Μαρόκο για άσκηση πολιτικής καταστολής και εκφοβισμού εναντίον των Σαχαράουι στην κατεχόμενη Δυτική Σαχάρα.[2]Πρόκειται για τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Την ξεχασμένη σύγκρουση της Δυτικής Σαχάρας.

Ιμπραήμ Γκάλι

Με συντριπτική πλειοψηφία, ποσοστό άνω του 93% των ψήφων, το έκτακτο συνέδριο των Σαχράουι εξέλεξε στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Απελευθερωτικού Μετώπου Πολισάριο και Προέδρου της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχάρας τον 67χρονο Ιμπραήμ Γκάλι.

Ο νέος Γ.Γ., ιδρυτικό στέλεχος του Μετώπου, είναι ο τρίτος πρόεδρος της δημοκρατίας, μετά τον  Ελ Ουαλί Μουσταφά Σαϊντ που σκοτώθηκε στη μάχη το 1976 και τον Μοχάμεντ Αμπντελαζίζ που πέθανε στις 31 του περασμένου Μάρτη, μετά από 40 χρόνια στο τιμόνι του αγώνα για την ανεξαρτησία της Σαχάρας. 

Δε δημοσιεύτηκε, θα είναι προκλητικό φαίνεται

Update 11/06/2016 πρωί: Εγκρίθηκε και δημοσιεύτηκε! 
Συγχαίρουμε το euroactiv.gr και ευχαριστούμε ιδιαιτέρως τους φίλους που συνέβαλαν καθοριστικά.

"Πολύ ενδιαφέρον άρθρο και ακόμα πιο ενδιαφέρον το "φόντο". 

Η Δυτική Σαχάρα, πολύ περισσότερο από "ένα αμφισβητούμενο έδαφος", είναι ένα "Μη αυτόνομο έδαφος, σε διαδικασία αποαποικιοποίησης υπό τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών". Αυτός είναι ο επίσημος όρος που το περιγράφει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Ο όρος σημαίνει "κατεχόμενο" σε απλά ελληνικά. Και πράγματι το διεκδικούν δυο πλευρές, το απελευθερωτικό Μέτωπο Πολισάριο, ο μόνος νόμιμος εκπρόσωπος των Σαχράουι (του ντόπιου πληθυσμού) και το Βασίλειο του Μαρόκου. Παραμένει σε εκκρεμότητα το δημοψήφισμα που θα δώσει στους Σαχράουι την ευκαιρία να μας ενημερώσουν ποιο μέλλον επιλέγουν για την πατρίδα τους.

Το 1975, εισέβαλαν ο Μαροκινός και Μαυριτανικός στρατός και κατέλαβαν το έδαφος στρατιωτικά. Δεν "πέρασε ο διοικητικός έλεγχος του εδάφους", αλλά δυο στρατοί, οι βιαιοπραγίες τους και οι βομβαρδισμοί τους. Παραδόξως λείπει από το "φόντο" η γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, σύμφωνα με την οποία "οι ιστορικοί δεσμοί του Μαρόκου και της Μαυριτανίας με το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας δεν ήταν τέτοιοι που να συνιστούν εδαφική κυριαρχία και επομένως να επηρεάζουν τη διαδικασία της αποαποικιοποίησης και ιδιαιτέρως το δικαίωμα του ντόπιου πληθυσμού στην αυτοδιάθεση". Προφανώς, το ότι το Μαρόκο είχε ζητήσει επίσημα, δεν εξασφαλίζει και τη νομιμότητα της κατοχής του!